اینجا زندگی کم رنگه !

برای اولین بار می خوام درباره ی یه موضوع جدی بنویسم. من به عنوان یه مهندس شاید از هر کس دیگه ای حس بهتری نسبت به تکنولوژی داشته باشم. نحوه ی واردات تکنولوژی اون طور که از دوستم که مدیریت می خوند یه کار مدیریتیه ولی نحوه ی دستیابی به تکونولوژی و چگونگیش رو مطمئنا بدون نظر خواستن از مهندس هایی که تا حدودی به اون تکنولوژی اشراف دارن امکان پذیر نیست. خوب تکنولوژی اصلا چیه. خلاصش اینه: یه محصول که شما بتونین اون رو تولید کنین یا یه آزمایش خاص که شما بتونین انجامش بدین یعنی شما تکنولوژی اون چیز رو دارین. در واقع دانش نحوه ی تولید و دستگاه های لازم همه و همه لازمه ی یه تکنولوژی خاص هستن. حال می خوایم ببینیم، چگونه می شه یه تکنولوژی رو وارد کشور کرد.
اینایی که می گم اصلا از روی تجربم نیست. همش حسیه. به نظر من، راه وارد کردن تکنولوژی اول تربیت نیروی کارآمده. شما بدون داشتن متخصص عمرا نمی تونین به جایی برسین. خوب نیروی متخصص تربیت یا جذب شد. قدم بعدی خریدن دستگاه هاییه که برای تولید اون تکنولوژی لازمه. خوب ممکنه اون دستگاه ها رو به خاطر خفنی بهتون نفروشن. پس شما نمی تونین به اون تکنولوژی دست پیدا کنین. خوب پس باید یا دستگاه های با تکنولوژی پایین تر بخرین یا اینکه تکنولوژی اون دستگاه ها رو به دست بیارین. بنابر این دستیابی به تکنولوژی یه فرآیند مستقیم نیست. باید سعی کرد و کم کم و کم کم جلو رفت. مطمئنا خیلی سریع در یک جا به یه سد برخورد می کنیم. چون بعضی شرکت ها یا کشور ها می خوان از تکنولوژی شون پول در بیارن. خوب راهش چیه که بشه یه جورایی اون شرکت ها رو دور زد. بهترین راهش دانشگاه ها هستند. دانشگاه ها باز ترین راه برای فراگیری یه تکنولوژی هستند. شاید تنها جایی در طی اون فرایند به سد برخورد نخواهید کرد دانشگاه ها هستند. بنابراین برای کشور ما که حتی تکنولوژی اولیه مثلا برای تولید در ابعاد میکرو رو نداره، تنها راه تمرکز بر نیروی متخصص و رابطه ی تنگاتنگ با دانشگاه های کشورهایی است که دارای اون تکنولوژی هستند. این گونه، بعد چند سال نیروی متخصص به قدری توانمند می شود که می تواند قدم های اولیه برای تولید آن دستگاه هایی که بهمون نمی فروختند بردارد. این گونه تا حدودی ما آن تکنولوژی رو بدست آوردیم. با اثبات خود در مجامع علمی، کم کم کشور ها به ما اعتماد کرده و نقش مهم تری می تونیم بازی کنیم. با ادامه ی این روند ممکن است بعد از سال ها ما حتی در زمینه ی اون تکنولوژی پیشرو هم بشویم. ولی اگه دانشگاه هامون بودجه ی کافی نداشته باشن، ارتباط خوبی با کشورهای پیشرفته نداشته باشیم، نیروه های متخصصمون رو جذب نکنیم، در کارمون تداوم نداشته باشیم، صنعت دینامیکی نداشته باشیم که از تکنولوژی نو استقبال نکنه. همه و همه دست به دست هم می دن تا ما عقب بمونیم. حرف آخر اینکه بر خلاف خیلی ها که اعتقاد دارن تکنولوژی در صنعت تولید میشه، من عقیده دارم تنها راه ما برای به دست آوردن تکنولوژی و پیشرفت اهمیت به دانشگاه ها و دانش آموختگانمونه.